Foto: Moritz Bernoully

Beste bouwkunde,

Het Dak

Een ochtend, tijdens reguliere onderwijsperiode. Altijd veel werk te doen; colleges, werkgroepen, besprekingen en werk voor twee student-assitentschappen, sociale contacten. Ik vlieg, loop en wandel dagelijks over de verdiepingen en de straat van Bouwkunde.
Deze bewuste ochtend aan het werk aan een ontwerp, groepsbespreking om 11 uur. Ik hou ervan om vroeg te komen; 7 uur het liefst. Dan opent het gebouw, en zijn de gangen eventjes van mij. Ik kan door de hal lopen, een enorme ruimte helemaal voor mij, en de schoonmakers.
Ik besluit op de 13e verdieping te gaan werken; net verbouwd, lekker licht, uitgestorven in de vroege morgen. Ik installeer mijzelve achter een pc; eerst tijd voor een kopje koffie. Campuskaart met koffiemogelijkheid, lang leve het student-assitentschap.
Voordat ik begin, loop ik een beetje rond op de lege verdieping en, … loop een verdieping naar boven; installatieruimte. De trap leidt verder, omhoog, komt uit bij het dak. Een deur, vermoedelijk op slot. Ik sta door het raam te kijken wat er zich allemaal wel niet op het dak bevindt, en zie dat de deur niet op slot zit.
Een kleine afweging gemaakt hebbend, open ik de deur en stap het betegelde dak op. Op deze ochtend ergens eind april, een zonsopgang komt mij tegemoet, sta ik, op het dak van mijn gebouw. Haaglanden links, Rijnlanden rechts. een overweldigende ruimte en leegte. Ik zit, trots, een poosje met mijn koffie op het dak van mijn gebouw, geheel in rust. Gezamenlijk wachten wij de rest van de bewoners op, een nieuwe dag voor ons.
Wist ik veel, dat deze ervaring mijn laatste zou zijn met de kolos onder mij; een maand later, was alles weg.