Beste bouwkunde,

Bouwkunde m’n woonkamer
Vanaf de zomer van 1980 was Bouwkunde allereerst mijn school, maar al heel snel ook mijn woonkamer. Om weinig verklaarbare redenen trok architectuur reeds vanaf de vroege puberteit en er is dan ook nimmer veel twijfel geweest dat dat mijn school moest worden. Huisvesting was zoals zo vaak en voor zo velen een eerste probleem in Delft. De toenmalige Stichting Delftse Studenten Huisvesting gooide in dat jaar een nieuw wapen in de strijd van de woningnood; het Caravanterrein. Schuin tegenover de achteringang van Bouwkunde, aan de Mekelweg , naast de Sportstichting werd het daar aanwezige parkeerterrein ingericht met electriciteitspaaltjes en een toiletwagen. Voor de maandelijkse som van fl. 100 konden 40 woningzoekende studenten een plaats voor een caravan huren. Mijn ouders waren in het bezit van de kleinste maat die er zo ongeveer bestond en die werd daar gestald tussen vele andere woonwagens en caravans. Met een klerenkast, een bed, een tekenplank en een tafel voor ontbijt was de ruimte overvol. Een koelkast stond zoals bij velen buiten. De ruimte van een kleine zes vierkante meter functioneerde het best als slaapkamer. Niet zo gek, want daar is een caravan eigenlijk ook vooral voor bedoeld. Voor alle andere voorzieningen moest je elders zijn. De wc en kraan met koud water lagen strategisch midden op het terrein in een gele toiletwagen. Zo’n mooie houten met een gebogen dak, die helaas nergens meer op een hedendaagse bouwplaats te vinden is. De badkamer was buitengewoon ruim en van alle gemakken voorzien, maar wel tussen 22.00 uur en 07.00 uur gesloten. Deze was onderdeel van de Sportstichting en het wachten was ’s ochtend op de eerste medewerkers die de deur open deden. De woonkamer werd Bouwkunde. Wat was er beter dan na een douche ’s ochtend in de ruim bemeten badkamer de weg over te steken en via de altijd openstaande achteringang die woonkamer te betreden. Aan een van de leestafels op de begane grond begonnen vele dagen met een kop koffie en een krant. Rustig uitvouwend zoals een goede dag behoort te beginnen. Afhankelijk van het moment in de week was er altijd wel iemand die aanschoof in m’n woonkamer. In de loop van de dag verspreidde de activiteiten zich over andere delen van het gebouw en werd het daarmee vanzelf ook studeerkamer, knutselhok en eetkamer. Soms was er even een reden om terug te lopen naar de slaapkamer om wat spullen op te halen of weg te brengen, maar verder was er toch vooral alle reden om “op Bouwkunde” te blijven. Er was altijd wel een rustige plek te vinden om te lezen of te werken. Met de projecten verplaatste deze plek zich vaak van het ene atelier naar het andere. Ik was er dan ook veel vaker te vinden dan strikt noodzakelijk. Hele dagen kon je er doorbrengen, soms niet eens gestoord door wie dan ook. Na anderhalf jaar verdween ook ik met de meeste anderen van de eerste groep zigeuners van het caravanterrein om plaats te maken voor een nieuwe lichting. Zo intensief als die eerste periode heeft het gebouw mij niet meer geabsorbeerd. Maar het woonkamergevoel verdween niet en gaf me alle jaren daarna toch het idee dat het net iets meer mijn gebouw was.