Beste bouwkunde,

BK BEATS — continued

BK Berlage weg 1: het gebouw verbrand en verloren. De gemeenschap gaat weer verder. Mixed feelings bij mij. In de verschillende fasen van de brand en de dagen pal daarna wordt mijn verbintenis met Bouwkunde het gebouw als een film in mijn hoofd afgedraaid.

Jonge Bouko verlaat de Oude Delft en de Nieuwelaan en loopt de voordeur van een heus ontwerp binnen: nu onderga je zelf wat het vak betekent. Berlageweg 1 is op zichzelf onderwijs en onderzoek. Ik maak er alles mee: zoals colleges van Herman Hertzberger met mijn geliefde naast me, mega-events in zaal A, kraken van werkruimte met eigen balkon, afstuderen bij Harm Oudejans – met teckeltje– en Tjeerd Dijkstra. Mijn studie Bouwkunde hielp me 25 jaar op weg in allerlei posities rond wat ik als mijn domein beschouw: de duurzame kwaliteit van de fysieke leefomgeving.

In 1998 loop ik weer die voordeur binnen: hernieuwde kennismaking, maar dan als decaan. Vanaf dat moment gebruik ik vanuit Delft Zuid vrijwel dagelijks de achterdeur: even langs de Vormstudie/maquette– of Blokkenhal en de mensen die daar wonen. Zeven jaar decaanschap betekenen een dag en nacht binding met de werkgemeenschap, met studenten, met het gebouw. Het is de uitvalsbasis voor een facultaire positie die steeds meer aan kracht wint in de wereldarena. Onze – Nederlandse en buitenlandse – studenten doen er toe; onderzoeksresultaten tellen; BK boekenparade, ook vertaald in Spaans en Chinees; de DSD slaat aan; en de Bibliotheek en Vormstudiehal blijven maar steeds jaloezie opwekken bij vele bezoekers.

Het zijn ook zeven jaar zorg voor het gebouw zelf: basale zaken zoals vervanging van WC’s, maar ook de revival van de “bezonningskelder”, spektakel rond rokersruimten, ga zo maar door. Case 1: de stoep van het gebouw moet worden vervangen. De decaan legt – geheel onbevoegd– het werk stil als blijkt dat de aannemer goedkope 60x60 tegels neerlegt. Uiteindelijk worden het weer de originele afmetingen, in stramien en met de juiste kleurnuances. We betalen er zelf aan mee.
Case 2: een deel van de collecties met de hoogste nationale cultuurwaarde wordt elders ondergebracht: in de tresor van het Techniek Museum Delft en in bruikleen bij het Nai. Wij vinden dat door beperkte financiële middelen deze verantwoordelijkheid niet meer door ons alleen gedragen kan worden: afscheid nemen om te behouden. Voor de stoelencollectie wordt – met subsidie van de Mondriaanstichting– boven maaiveld een aparte geconditioneerde ruimte gecreëerd met stalen rolkasten.
Case 3: de dag na de Volendambrand weten we dat we niet meer bevredigend de vraag kunnen beantwoorden: ” wat als dat hier gebeurt met 500‑2500 mensen in huis”. We vervangen de brandmeldinstallatie, onze Joep van Lieshout – de STYLOS bookshop– moet onder protest wijken uit de vluchtroutes, de decaan met ondersteuning verhuist naar boven: “ studenten zo laag mogelijk in het gebouw en als eerste er uit”. Voor het eerst alleen nog maar gelimiteerd/plaatselijk roken bij BK Beats. De BHV wordt verder geprofessionaliseerd, nu inclusief studenten.

In the end resten er na 13 mei 2008 mixed feelings: verlies van mijn huis, meeleven met studenten en wetenschappers die kostbaar werk verloren, blij dat mensen en belangrijke collecties veilig zijn, respect voor daadkrachtig bestuur in crisistijd . En ook grote bewondering voor de BK gemeenschap: binnen de kortste keren gaan we weer verder. Wetenschap zit in de mensen en ooit stelden we in een denksessie: “studeren gebeurt overal”. Maar een goed huis als basis heeft betekenis: dat is de ervaring van 40 jaar Berlageweg 1.
Scheppingsdrang zit in onze genen. Het verlies van het een betekent ruimte voor nieuwe “lessen in architectuur”.

Mijn opdracht aan de ontwerper: ruimte voor BK Beats.