Beste bouwkunde,

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst het karakteristieke gebouw van Berlage bij de Faculteit Bouwkunde binnenkwam, de enorme entree, de grote zaal daarachter vol van het geroezemoes van de studenten en niet te vergeten de portiersloge aan de linkerzijde. Ik werkte bij Werktuigbouwkunde en Maritieme Techniek, ik was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Wat een wereld van verschil met WbMt, het gebouw en de bewoners spraken mij meteen aan, dit was DE cultuur waar ik naar op zoek was bij de TU Delft. Ik had net schriftelijk gesolliciteerd bij de Onderwijsadministratie en gelukkig mocht ik aan het werk. Dankzij allerlei cursussen bij het Rekencentrum kreeg ik een enorme basiskennis van soft– en hardware waarvan ik tot op de dag van vandaag nog plezier van heb. Daar ben ik de Faculteit Bouwkunde erg dankbaar voor. Doordat ik me bij de BHV ploeg aanmeldde leerde ik het gebouw beetje bij beetje kennen, zo kon je van de twaalfde verdieping alleen lopend met de trap naar de dertiende, want de lift ging tot de twaalfde en was er in de kelder “de Bouwpub”, het BHV hok in de kelder. Het grote verschil met WbMt toentertijd was dat de medewerkers van Bouwkunde veel meer contact hebben met de studenten, docenten en professoren. Aan organisatie talent ontbrak het niet onder de studenten en het personeel. Ik heb nooit meer ergens gewerkt waar zoveel tentoonstellingen, wedstrijden en niet te vergeten “het jaarlijkse dagje uit” werd georganiseerd. Grote bewondering maar ook hilariteit toen het plafond in de grote hal beneden paars werd geverfd (als ik het me goed weet te herinneren in opdracht van de decaan Cees Dam) maar ik vond het “wel wat hebben”. Er was altijd wel iets bijzonders zoniet het plafond dan wel iets anders en het gaf mij het gevoel dat ik voor een bijzondere Faculteit werkte. Uiteindelijk kwam ik door het project “samenwerking Brandweren” van de TU, TNO, Gist Brocades en Brandweer Delft bij de Brandweer zelf terecht om weer een nieuwe uitdaging aan te gaan

Ik ben nu ruim acht jaar niet meer werkzaam bij Bouwkunde en als ik er eens langsreed dan wees ik wel soms de kinderen aan op welke kamer ik werkte toen ik bij de vakgroep Stedenbouwkunde werkzaam was. En ja.…dat was op de zesde etage naast het kantoor van Professor Dirk Frieling. Afgelopen dinsdag hoorde ik brandweer (nu mijn collega’s) af en aanrijden. Als je een tijdje bij de brandweer werkt dan kijk je niet meer op van een sirene, maar dit waren er zoveel dat ik maar eens ging uitzoeken wat er aan de hand was, vervolgens zie je de melding zeer grote brand faculteit Bouwkunde, van alles ging er door mij heen, zijn er gewonden is iedereen er op tijd uit? Ik ben momenteel ziek thuis, herstellend van een longontsteking maar dat kon mij niet tegenhouden om later in de middag toch heel even de auto te pakken en ergens langs de Schie bovenwinds naar Bouwkunde te kijken. Ik wilde niet te dicht bij, ramptoeristen waren er al genoeg en het laatste wat ik wil is mijn collega’s in de weg staan. Toen ik de uitslaande vlammen zag en het, inmiddels, uitgebrande karkas van “mijn” bijzondere Faculteit zag kwam er toch ineens een emotie naar boven die ik niet verwachtte. Tranen welden op die ik gauw wegslikte, het leek net of er iemand dood was gegaan en dat nog na acht jaar! Een radeloos gevoel moet het voor jullie allemaal zijn maar toch ben ik er van overtuigd dat er genoeg potentieel is onder alle medewerkers en studenten om Bouwkunde uit zijn as te laten verrijzen, met nieuwe spullen en met oude! Het was goed om te horen dat er ook een meevaller was. Ik ben daarom ook heel erg trots op mijn collega’s bij de Brandweer die zich vrijwillig hebben gemeld om delen van de tentoonstelling, collectie en maquettes uit het gebouw te halen. Want dat zijn de meevallers waardoor jullie de kracht krijgen Bouwkunde weer als een gigantische reus op het TU terrein te laten herrijzen.