Beste bouwkunde,

Toen ik in 1994 na vier jaar studie in het zonovergoten Jeruzalem in Delft aankwam, was de schok groot. Naast het cultuurverschil in lesgeven en het studentenleven, was ook het gebouw van Bouwkunde een enorme omslag. In Jeruzalem speelt het universiteitsleven zich af op een prachtige campus van wit-stenen gebouwen. Aan de ene kant de Oude Stad van Jeruzalem
als religieus centrum voor wereldreligies én dagelijks in nieuws. Aan de andere kant van de campus de bergen en woestijn met uitzicht dat alleen eindigt door de trilling van de lucht. Pauzes breng je met vrienden door op de grasvelden tussen de gebouwen, waar je schaduw bij palmen of de faculteitsgebouwen. Studeren doe je in de bibliotheek met airco en uitzicht. Het leven is intensief, maar de blik is wijds.
En dan Bouwkunde. Kolos. Gesloten. Dominant. Bouwkunde ís Bouwkunde. Het leven speelt zich in het gebouw af en buitenzijn is geen optie. Het leven is relaxed maar de blik is intern gericht. Bouwkunde wéét hoe de wereld in elkaar zit en hoe je daarvoor opgeleid moet worden. …
Langzaam verken je het gebouw, de studie, de mensen. Een nieuwe start van anders denken. En dan begint de kolos te leven. Blok voor blok verken je de verdiepingen, zalen, sferen in de ruimtes. De mensen krijgen gezichten en je vrienden vind je bij de koffieautomaat.
En dan is het afscheid daar. De studie zit erop. In het eerste jaar na je studie, studeren nog wat vrienden af. Een enkeling wat jaren later. En Bouwkunde staat geduldig te wachten. Je auto wordt mooier maar Bouwkunde blijft Bouwkunde. Totdat blijkt dat ook Bouwkunde aantastbaar is. Het enige sociale punt in het gebouw, de koffieautomaat, lijkt de boosdoener. Eigenlijk pasten die apparaten ook niet. Rood en nooit goed in te passen op de gang. En een bron van frivoliteit in het sobere gebouw. We hadden het kunnen weten.

Nu rijd ik wekelijks langs het gebouw, om mee te werken aan de opbouw van de hightech campus van de TU; Technopolis. Bouwkunde is Bouwkunde niet meer. Het gebouw is niet eens meer Bouwkunde. Het is de plek geworden waar Bouwkunde heeft gestaan. Waar ik aarzelend naar binnen ben gelopen om met een vak en visie naar buiten te komen.

Daarom hoop ik dat we binnenkort weer een gebouw hebben waarin nieuwe generaties visies ontwikkelen en het vak leren. Maar of bouwkunde dan weer Bouwkunde wordt?
In Jeruzalem weten ze dat je soms duizend jaar moet wachten om een droom uit te zien komen. Nu is er weer de vrijheid om te dromen. Op naar een nieuw Bouwkunde!