Lieve Bouwkunde,

Weet je het nog? Weet je nog dat ik stijf van de zenuwen bij de ingang stond, buiten, onder je luifel, en dat als je er niet voor gezorgd had dat de wind me bijna wegblies, iedereen had kunnen zien dat ik op het punt stond in tranen uit te barsten, van uitputting, van teleurstelling. Ja, weet je nog? Dat was na dat eerste ja-nee-tentamen. Ja, precies: in het nieuwe blokkensysteem. Samen met nog eens 600 andere studenten waren we proefkonijnen in het ‘projectgestuurde’ onderwijs dat gegeven werd door biologiedocenten. Kun je je nog herinneren? Het was1990 en je bood me één van je robuuste, met grove kiezels gevulde kolommen (ik mocht geen pilaren meer van je zeggen) aan om mijn gezicht in te verbergen. Iedereen verklaarde me voor gek, niemand geloofde toen nog dat je ooit je brood zou kunnen verdienen met architectuur, het zat in ‘t slop, de woningbouwcorporaties waren net geprivatiseerd en de overheid hield op met bouwen. God! Ik moest janken man, van ellende: ik was 18, nog een puber, en onzeker!!! Had nog maar net mijn eerste huis gekleid en dacht dat Corbu en Loos broeders waren. Nee, er was meestal geen eenduidig antwoord mogelijk op die ja-nee vragen. Ik kan me er nog steeds boos over maken. Wat doe je nu? Je lacht me vierkant uit? Toen ook al, weet je nog? Ha ha, gierde je, jij denkt dat er geen goed of fout, ja of nee, mooi of lelijk bestaat? Jij klein elitair trutje uit Amsterdam. Mis! Hier in Delft, ja, juist hier op Bouwkunde weet men precies hoe het moet!

Weet je nog? We hadden eindpresentatie, en dat duurde lang, uuuren. Op je atelier was het een mieterse bende, allemaal maquettegruis, krijtstof en schetsen, opzij gemoffeld onder de tekentafels. Onze tekeningen op van die wankele schotten geplakt. Het zweet stond op ons voorhoofd, we wilden allemaal de beste zijn. Ik weet het nog, jij zorgde voor dat mooie vanillelicht. Oké, de temperatuur steeg dan wel naar ongeoorloofde hoogten (dat deed je expres, he? om die jonge meisjes hun truitjes te laten uittrekken, ik had je wel door, hoor!). Maar dat licht! Wat had je nou tussen je ramen gespannen? Het leek wel rijstpapier, en het gaf me een sfeer… zelfs van de meest kansloze plannen wist je blakende paleisjes te bakken. 10 minuten kregen we, dan moesten we ons concept uitleggen en vertellen hoe we tot die bepaalde vorm waren gekomen. Satéprikkers met zwarte doosjes had ik bovenop een pakhuis geprojecteerd, trapspijlen tegen een wand erachter laten resoneren (dat was in mijn moiré periode, dat interfereerde zo lekker), mijn vingers glommen van de lijm. Mmm, maquettes maken, dat was het allerleukst. Hoog, statig, maar vooral: enerverend, dat was je daar, in die ateliers. We konden er doen wat we wilden. Dankzij jou. We hadden medelijden met die grijze muizen die in hun benauwde hokjes langs die donkere gangen dag in dag uit hun machtspelletjes moesten bekokstoven. Jij was er alleen voor ons: ter meerdere eer en glorie van ons, de studenten. Wij, de talenten, de vernieuwers, de toekomst!

Weet je nog? Zaal D, E of F? Na twee jaar ploeteren hield ik mijn eindpeiling, helemaal in de computer getekend, met 3D plaatjes, van het scherm gefotografeerd en via de diacarrousel op de wand geprojecteerd. Je was boos op me, omdat ik volgens jou een Structuralistisch complex had ontworpen en dat vond je uit de tijd. Maar dat was ook nooit zo jouw ding geweest, jij had er zelf toch ook nooit een doolhof van gemaakt? Noord– en zuidvleugel, een frivole bajonet. Licht, lucht en ruimte, 13 verdiepingen lang. Al snel was je je boosheid weer vergeten, want per slot van rekening zat je van top tot teen, jaar in jaar uit, vol met plannen, en allemaal in een andere stijl. Je had al zoveel meegemaakt. Kun je het je nog allemaal herinneren? Nou, ik wel! Liefs, Jolai