Beste bouwkunde,

Omleiding

Het was kwart over negen toen ik die ochtend mijn fiets voor de imposante entree van Bouwkunde parkeerde. De eerste keer dat ik hier kwam had het gebouw een verpletterende indruk op me gemaakt: een hoge, grijze kolos op hoge poten met daartussen een groot gapend gat waardoor je naar binnen moest. Als eerstejaars voelde je je vooral klein, heel klein.

Maar op deze mooie lentemorgen dacht ik daar niet meer aan. Ik wist inmiddels dat ik die grote pilaren kolommen moest noemen, ik was van dit brute gebouw gaan houden en ik was te laat. Ik voelde me een echte bouwko.

Tussen de vier kolommen waren afzettingslinten gespannen en er stond een bord met de tekst: INGANG VIA KELDER IN VERBAND MET ZAAGWERKZAAMHEDEN. Ook dat nog. Er lagen een paar helmen op de grond en op de kolommen stonden krijtstrepen maar blijkbaar waren de zagers al aan hun eerste koffiepauze begonnen. Ik overwoog even om de afzetting te negeren maar liep toch maar richting de hellingbaan naar de kelder.

Na een paar stappen begon het tot mijn trage ochtendhersenen door te dringen dat het doorzagen van die grote kolommen bij de entree een niet zo voor de hand liggende exercitie was. Ik had nog een paar stappen nodig om door te krijgen dat het de eerste dag van april was. Met een rood hoofd liep ik terug en kroop onder het lint door. Ik voelde me stom, heel stom.