Beste bouwkunde,

Nogmaals het gebouw Bouwkunde

Er zullen nog maar weinig afgestudeerden in leven zijn, die hun bouwkundige studie voltooid hebben in het historische gebouw aan de Oude Delft 39a, dat eens toebehoorde aan de Oost– Indische Compagnie. Maar die zullen nog weten, dat er toen al een ruimteprobleem voor teken– en collegezalen was, ondanks het feit dat er niet meer dan circa 120 studenten waren. Toch moesten er na 1945 al zalen in de Nieuwe Laan in gebruik genomen worden, maar ook aan de Oude Delft 75 en aan de Oude Delft 93. Dat laatste was in gebruik voor het maken van de maquettes en het vak ‘boetseren’. Beide vakken gebeurden in het materiaal klei, dat in tegenstelling tot het huidige materiaal kunststofschuim absoluut onbrandbaar was: het gebouw aan de Oude Delft 93 staat er nog steeds !

Al enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog werd een eerste begin gemaakt met een ontwerp voor een nieuw gebouw in de Wippolder door het houden van een interne prijsvraag onder de hoogleraren van de Faculteit. Daarbij werd het ontwerp van prof. ir. J. v.d. Broek als het meest aanvaardbare verkozen en het is dan ook deze architect, die toen al zijn eigen ideeën aan het project verbond, nl. elke student een tekentafel op een eigen plek. Bovendien wilde hij door hoge ramen op de noordzijde elke tekentafel van het daglicht laten profiteren. Zo ontstond een ontwerp met aan één zijde de hoge tekenruimten en dan aan een gang de kabinetten van de docenten aan de andere zijde. De verdiepinghoogte van de tekenruimten had hij omwille van de inval van het daglicht op maar liefst ca. 6 m. gesteld, waarbij de kabinetten de halve hoogte kregen. Uitgangspunt voor het ontwerp was een aantal van 350 Bouwkunde studenten.

Voordat het ontwerp tot een uitvoerbaar plan was verwerkt en de vergunning tot het bouwen van het betreffende ministerie was verkregen, was dit aantal al ver overschreden. We besloten toen het aantal tekenplaatsen op 750 te stellen. Op 14 september 1964 was echter al de eerste paal voor het gebouw geslagen. Dat bracht prof. v.d. Broek ertoe in de 6 m. hoge tekenzalen een tussenverdieping met een hoogte van ca. 3 m. te maken, die op gelijke hoogte met de kabinetten kwam, waardoor het daglichtverhaal opgeofferd werd.

Intussen moest er echter nog tijdelijke ruimte in gebouwen aan de Julianalaan, de Nieuwe Laan en de Ezelsveldlaan ingenomen worden, omdat het aantal studenten bleef groeien en het voorstel van een studentenstop niet aan de orde mocht komen. In de zomer van 1969 was de bouw van de laagbouw in het nieuwe gebouw zo ver gevorderd, dat daar de secties boetseren, elementaire vormstudie en interieur ondergebracht konden worden. Het duurde nog tot de zomer in 1970, voordat de hoogbouw gereed was. Het aantal studenten was toen echter de 2000 al gepasseerd, zodat er van een eigen tekenplaats voor elke student geen sprake was.

Het is in deze ‘overbevolking’, dat we de oorzaak van de fatale brand van dinsdag 13 mei 2008 moeten zoeken. Kortsluiting, jawel, maar het gebouw lag vol met brandbare materialen: de stapels papier, de tekentafels met de houten borden en niet te vergeten de vele maquettes, die niet meer van klei gemaakt werden, maar van hout, papier en kunststofschuim. Eind 2007 moest ik nog in het gebouw zijn, waar ik met onbehaaglijke gevoelens rondliep. Die gevoelens zijn een half jaar later tot werkelijkheid geworden.

De vrees bestaat, dat door de publiciteit van de brand het aantal studenten nog verder zal toenemen. Men zal dan gedwongen zijn een aantal verregaande maatregelen te nemen om herhalingen van de gebeurtenissen van 13 mei j.l. te voorkomen. Het ideaal van prof. v.d. Broek van de dagverlichte tekenplek voor elke student zal wederom een utopie blijken te zijn.