Beste bouwkunde,

Herbouwkunde

Het gebouw wordt gesloopt en dat is wel een heel drastische manier om afscheid te nemen. Uiteindelijk verwacht je dat een dergelijke kolos altijd wel zal blijven. Voor mij leek dat een soort gegeven. Het zal inmiddels tien jaar geleden zijn dat ik daar de internationale hoogbouwmodule volgde. Aan de slag met hoge torens, in een omgeving waar in alles mogelijk leek en alleen het gebrek aan bevlogenheid en inspiratie je echt werd verweten. Heftige discussies met teamgenoten, waarbij realiteitszin op de laatste plaats bleek te staan. Alleen met dromen maak je ambities waar en wat konden we dat goed op Bouwkunde, dat dromen in ieder geval. Tien jaar en een aantal hoogbouwprojecten verder, weet ik dat het niet bij dromen is gebleven. Dankzij Bouwkunde is de sky voor mij letterlijk een stuk dichterbij.

Bouwkunde was groot en toch intiem. Geen beter voorbeeld dan die gekke centrale hal. Wie heeft er niet brak, verveeld en dan weer gezellig aan die tafels gezeten en koffie gedronken. Bouwkunde is terugkijkend voor mij veel meer dan het gebouw, het is toch een deel van mijn leven. Bouwkunde is de smeltkroes van contrasten, de botsing van schalen, de haat-liefde verhouding tussen de vorm en de techniek, maar toch bovenal de mensen. Bouwkunde schept een band, als je klasgenoten weer ziet, in het werk mede-studenten herkent of docenten tegen het lijf loopt. Dankzij Bouwkunde ben ik gegroeid. Eén ding is echter nog steeds hetzelfde gebleven: aan scripties hou ik een hekel. Voor de MRE zit ik nu weer middenin die stress. Regelmatig stel ik me dan nu ook de vraag: waarom heb ik het niet bij “good old” Bouwkunde gehouden? Het antwoord is simpel: net als Bouwkunde ga ook ik verder. Maar wat kijk ik zo af en toe met genoegen even terug.