Beste bouwkunde,

Dinsdag 13 mei 2008: Ik begin de dag bij een klant in Den Haag met een workshop over organisatiegericht huisvesten. Op de terugweg in de auto naar mijn kantoor in Rotterdam denk ik verder over welk kantoorconcept het beste past bij deze opdrachtgever. Ter hoogte van Delft zie ik grote zwarte wolken. In gedachten verzonken registreer ik de zwarte, donkere wolken als onheilspellend, maar ik leg niet de verbinding met de mogelijke oorzaak. ‘s Middags is het opeens onrustig op kantoor. Een collega die www.nu.nl in de gaten houdt, komt met het nieuws dat “bouwkunde is afgefikt”. Ik slik een keer en dan dringt het pas tot me door dat de wolken vanmorgen van mijn faculteit waren. De ontsteltenis op kantoor is groot. Wat wil je ook met 16 bouwkundigen onder 1 dak, waarvan er 6 uit Delft komen! Het voelt aan als “nine-eleven”. Over 10 jaar weet ik nog steeds wat ik deed op de dag dat de faculteit Bouwkunde afbrandde.…..

Namelijk een workshop geven met als doel het ontwikkelen van een passend kantoorconcept. Ik denk automatisch terug aan hoe ik adviseur geworden ben. In 1996 begon ik aan de studie Bouwkunde. Niet omdat ik architect wilde worden, maar omdat bouwmanagement & vastgoedbeheer me een leuke combinatie van techniek en bedrijfskunde leek. De eerste dag zal ik niet snel vergeten. De immense overkapping bij de entree was indrukwekkend. Ondanks het feit dat we met zeker 50 man in één bus aankwamen tegelijkertijd met tal van fietsers leken we bij het binnengaan van het gebouw klein en onbelangrijk. Het gebouw was aanwezig en omringde je, alles viel in het niet. De hal zelf was al net zo groot en indrukwekkend. Waar ik me de eerste dag flink verloren voelde in de ruimte, werd de hal al snel de ideale ontmoetingsplaats om koffie te drinken, bij te praten, op te warm met je kont op de verwarming en je rug tegen het glas in de zon of gewoon te lummelen en mensen te kijken. Gedurende mijn studie heb ik heel wat uren in de hal doorgebracht en naar mate de jaren vorderde slonk de hal in mijn verbeelding van gevoelloos, lelijk en groot naar licht, ruimtelijk en aantrekkelijk. Al bleef de koffie niet te drinken!

Niet alleen de hal was groot en imposant, maar ook de vormstudiehal kun je gewoonweg niet vergeten. Het creatieve hart van het gebouw dat altijd klopte. Voor mij is dit het deel waar de architectuur tot leven kwam, zowel in woord, beeld als in de fysieke vormen van de ruimte zelf. Eenmaal aanwezig in die ruimte kon je de passie voor architectuur voelen en werd je vanzelf meegezogen in zinnige, maar ook onzinnige creatieve (denk)processen. Als ik ooit getwijfeld had of ik toch niet architect wilde worden, dan had deze ruimte me zeker overgehaald!

Maar ik wilde geen architect worden en ging de afstudeerrichting BMVB doen met de basis op de 13e verdieping. In ieder geval de verdieping met het mooiste uitzicht. Alle “kantoorverdiepingen” stonden echter in contrast met de enorme ruimtes op de begane grond. Op het eerste gezicht gewoon kantoren, een gang, per verdieping een collegezaal en op de koppen werkateliers. Deze werkateliers ben ik echter het meest gaan waarderen. Achter de computer om verslagen te maken, handtekenles met een prachtig uitzicht en met medestudenten werken aan een project of een case. Heel wat bloed, zweet en tranen liggen in die ruimten. Het prototype van een “multifunctionele” flexibele ruimte, die niet aan tijdgebonden is.

Bouwkunde heeft me geleerd wat een gebouw en de inrichting met je kan doen. Mijn liefde voor organisatiegericht huisvesten is hier begonnen!