Beste bouwkunde,

OPTIMISME

Na het eerste jaar gestudeerd te hebben aan de Ezelsveldlaan met tochtige atelierruimtes, betrokken wij in mijn tweede studiejaar 1970 het nieuwe gebouw voor Bouwkunde. Daar was alles nog open en leeg. Pas later kwamen de schotten in de ateliers en hier en daar verschenen afgedankte bankstellen. Ook de weg naar Bouwkunde toe was open en leeg. De huidige forse bomen van de TU-wijk waren toen in de TH-wijk nog pas aangeplante staakjes. Bouwkunde was wel heel ver weg van Delft.

Alles was nieuw en onbeschadigd, samen met de uitgebreide faciliteiten gaf het een gevoel van weldadige luxe. Hoe uitnodigend, open en transparant was dat gebouw zodat je de levendigheid kon ervaren van het gemeenschappelijk actieve op de begane grond tot rustiger ateliers op de verdiepingen. Misschien besef je dat later pas goed als je gebouwen meemaakt die dat niet hebben.

Toen ik bij de architectengemeenschap Van den Broek en Bakema ging werken hoorde ik meer over de achtergronden van het gebouw. Van den Broek had de competitie onder de architectuurhoogleraren gewonnen met een plan dat was gebaseerd op gemeenschappelijke faciliteiten in de onderbouw met in de bovenbouw voor elk studiejaar twee verdiepingen die met vides aan elkaar werden gekoppeld. Bizar was dat in 1970 voor het eerst zo genaamde verticale ateliers werden ingevoerd, studenten uit verschillende studiejaren werkten juist samen in plaats van streng gescheiden door verdiepingen.
De functionele benadering van Van den Broek gaf echter veel karakter aan het gebouw. Het gebouw was verder zo flexibel dat veel veranderingen in het onderwijs konden worden opgevangen. Ik weet niet of de twee maquettes behouden zijn, ze stonden voor de vergaderzalen. De ene van het prijsvraagplan van Van den Broek, waarbij de ateliers nog alle aan de oostkant waren gelegen. De andere van het uitgevoerde plan, met de hoogbouw in bajonetvorm, naar ik begreep door toedoen van Hans Boot, de projectarchitect. Hans Boot was jaren mijn leermeester in het bureau.
Het ervaren van zijn benadering en denkwijze hebben mij Bouwkunde later nog beter leren begrijpen. Het zat heel uitgekiend in elkaar, alles beredeneerd en consequent doorgevoerd, getuige van zijn tijd.

In de collectie fotoalbums op ons bureau, naar werknummer geordend en aanvangend met de Van Nelle fabriek staat Bouwkunde onder nummer 1140. Het zijn vijf albums met foto’s van maquettes, voorstudies, uitvoering en de eerste gebruikers. Waardevol dat die albums er nog zijn, maar het is triest om ze door te bladeren.

Deze albums stralen ook het optimisme uit waarmee het gebouw indertijd tot stand kwam, een optimisme wat weer opnieuw kan ontstaan bij het denken over de toekomst van Bouwkunde!