Beste bouwkunde,

Eerstejaars, 2001

Een groot grijs gebouw. Het steekt af bij het gebouw van Elektrotechniek qua lengte en kleur. En het ligt in de schaduw van de andere TU-gebouwen aan het einde van de TU-wijk. Als eerstejaars liep ik de grote hal binnen en nam plaats in de volle zaal A om college te volgen. Hier wordt bij de opening van het collegejaar verteld dat ik een groot deel medestudenten nooit meer terug zou zien. Dat klopt. De boekshop is een gele pukkel in de straat van Bouwkunde. Ik ben niet gecharmeerd van het gebouw. Het beton, de kolossale afmetingen, de eentonigheid, de identieke, onherkenbare verdiepingen, de trage liften. Het is erg zoeken. Dwalende studenten op zoek naar de juiste plek. En de vervelende collegebanken, waar je na een uur college een houten kont krijgt. Het lawaai van de studenten op de hangende verdieping boven je tijdens je presentatie. Of het feit dat je de avond voor je presentatie om tien uur sharp het gebouw moet verlaten, terwijl je geen computer thuis hebt. Dan komt er een beveiliger op je af, van het kaliber antiheld, met een zaklamp groter dan hijzelf, ons uit het gebouw bonjouren. (“Nog één minuut! Dan staat het op Blackboard.”)
Ook is de kantine te krap. Wij gaan met een groep meiden de jongens van Elektro afleiden in de lunchpauze. Bij het horen van vrouwenstemmen komen hun koppies wel even achter hun laptop vandaan. Met een bammetje in de hand en een open mond kijken zij hoe wij ergens gaan zitten.
Het gebouw is lelijk en onhandig. Een soort Grote Verschrikkelijke Reus.

Afstudeerder, 2007

Het grote grijze gebouw, aan het einde van de horizon van de campus. Als je binnengaat, begeef je je in een lichte ruimte, waar je met je studievrienden afspreekt om koffie te drinken. Of koude chocomel natuurlijk. Het knusse hok waar vandaan je een lading studiereisgidsen print. In Zaal F vermaak ik mijn vrienden en familie een uur lang met mijn afstudeerpraatje. De dynamische blokkenhal is steeds gevuld met iets anders: een tentoonstelling over polders, afstudeerprojecten, een Afrikaanse hut en meer. De boekshop is inmiddels een moderne, rode structuur, die open en dicht kan, afhankelijk van de openingstijden. De opgeknapte binnentuinen. De nieuwe koffieplek, gemaakt van deuren van wasmachines. De altijd supersonische computers en beeldschermen en de verkoop van de iets minder supersonische versies. De mooie nieuwe tutor– en instructieruimtes. Ingenieus bedacht om verdiepingen tussen de bestaande verdiepingen te hangen om ruimte te geven aan het groeiende aantal studenten.
Het vak Bouwconstructie in het tweede jaar: het bekijken van de installaties en waterleidingen op Bouwkunde. Honderden studenten hebben hun oog daarop geworpen tijdens het onderwijs. En toen kwam het: waardering voor het gebouw. Vanwege de eigen sociale netwerken, de creativiteit die het uitademt, omdat je er al jaren rondloopt en dus ook omdat je het vanuit je studie hebt bestudeerd.
Wat is het cru dat juist de waterleiding de plek is waar het mis is gegaan. Het was toch een fijne reus.