Beste bouwkunde,

Als 4 tot 6-jarige vernufteling die iedere zondagmiddag gebiologeerd met zijn Mecano-doos experimenteerde (wie graag met Mecano speelde kan omschreven worden als ‘toegepast creatief ’; is sterk in doelgericht problemen oplossen en heeft oog voor detail) wilde ik later ‘bruggenbouwer’ worden. Deze ambitie verflauwde toen ik vlak na W.O.-2 naar het noorden gedeporteerd werd tijdens welke rit ik de Zwolsche-over-de-IJssel-brug passeerde: groot was de teleurstelling dat we niet OVER de bogen konden maar er tussendoor moesten rijden.

Tijdens m’n 8-jarige HBS-periode (het begrip ‘dyslectie’ was nog niet uitgevonden!) werd ik door een kennis des huizes (architect Arno N., Prix-de-Rome-winnaar) doorgelicht op m’n talenten i.z. een architectencarrière, daar mijn vader groot respect had voor het vak en het wel een geschikte keuze vond voor zijn brokkenmakende zoon (zelf gaf hij als classicus- medicus lezingen voor studievrienden over Romeinse bouwkunst en Gotische kathedralen). De fraaie Nike-tekentafel en Jenny-tekenmachine van de controlerende architect en de charme van zijn echtgenote deden mij beslissen ook ‘architect’ te willen worden. Zelf heb ik nog steeds dezelfde, zij het niet meer in gebruik zijnde, tekentafel en –machine en qua echtgenote voel ik mij ook zeer bevoorrecht.

Lezen van boeken zonder plaatjes” tijdens mijn adolescentie was not my cup of tea. Verplichte boekenlijsten werden via geziene films en overgeschreven uittreksels bijeen geschraapt. Mijn eindlijst toonde de typische dyslecticus-kwaliteiten: één 3, één 4, drie 5-ven, maar ook 9-s en een 10 voor het moeilijkste vak. Na mijn Surinaamse diensttijd en 6 maandse reis door Amerika begon ik aarzelend aan mijn Delftse ingenieursstudie. Mijn omgeving achtte mijn ambitie nogal hooggegrepen gezien mijn HBS-prestaties.

Van één van mijn eerste begeleiders kreeg ik het dringende advies ‘veel te lezen’. Daar ik er inmiddels van overtuigd was dat architectuur de enige zinvolle invulling van mijn leven zou zijn vulde ik aanvankelijk met enige tegenzin maar algauw met groot genoegen het advies in door met regelmaat de bibliotheek van mijn bouwkunde te bezoeken. De vele uren die ik daar sinds de opening van het nieuwe gebouw en tijdens mijn dierbare studietijd èn tot in het recente verleden regelmatig doorbracht hebben mij niet alleen als architect maar nog meer als participant aan de ontwerpende en bouwende wereld gevormd. In die bibliotheek groeide mijn kennis, begrip en nodig zelfvertrouwen om als opdrachtnemer bestand te zijn tegen te hoog gespannen verwachtingen, verdachtmakingen en geuite twijfels tijdens moeizame projectrealisaties.

Steeds weer ben ik mij bewust van de faciliteiten die de bibliotheek mij bood om me te verdiepen in ons ‘mooiste vak ter wereld’; ze bood mij de kans tot autodidactisme want ‘studeren’ is immers niet anders dan ‘zelfontdekking’. E.e.a. bleek niet zonder resultaat: meerdere keren werden mijn prijsvraaginzendingen gekwalificeerd als ‘erudiet’ en ‘intellectueel’. Dank u wel, bouwkundebibliotheek!

Op dinsdag 13 mei jl. zagen we, tijdens onze terugrit naar Rotterdam vanuit Den Haag, alwaar we onze visa voor een bezoek aan China hadden afgehaald, MIJN bouwkunde in de fik staan. Eerste afslag genomen en weer terug naar Delft gereden alwaar we verbijsterd toezagen hoe de vlammenzee zich langzaam langs het gebouw omhoog vrat. Met m’n iPhone foto’s gemaakt en die naar Carel W. gemaild.

Gelukkig blijkt de bibliotheek goeddeels gespaard te zijn. De brand heeft mijn zelfvertrouwen weer flink opgewarmd, het rijst als een Phoenix de pan uit. Heb al een briljant concept voor een nieuw gebouw met een gigantische bibliotheek. Wanneer wordt de prijsvraag gepubliceerd?

#a:1:{s:4:"text";s:2:"57";}
Naam: Victor Veldhuyzen van Zanten
Band met Bouwkunde: a:1:{s:4:"text";s:34:"Alumnus (architectuur), gastdocent";}
Periode: a:1:{s:4:"text";s:11:"1963 - 1973";}
Huidig werk: a:1:{s:8:"textarea";s:21:"Zelfstandig architect";}