Beste bouwkunde,

gedachten caleidoscoop

Een paar weken voor de brand liep ik in een droom weer door de hal van het gebouw. Ik had me gerealiseerd dat het al te lang geleden was dat ik het gebouw met zijn specifieke atmosfeer had bezocht. Tijdens de wandeling merkte ik op dat er eigenlijk niets was veranderd: de vele en hier en daar rommelig geplaatste fietsen voor de entree, de affiches als je net de hal instapte en de gele diagonaal geplaatste tafels in de ijle glazige hal. Eigenlijk ook nog het zelfde type studenten: anders dan de gemiddelde TU student en met een breed spectrum aan stijlen en kleding.

Voor mij waren Bouwkunde en het Bouwkundegebouw het zelfde. Mijn eerste kennismaking met het gebouw in 1984 bevestigde mijn keuze voor Delft en Bouwkunde. Dit is wat ik zocht in al zijn facetten. Nu je er niet meer bent weet ik dat ik je zal missen.

Nu je er niet meer bent wordt ook heel duidelijk hoe je organisaties vereenzelvigd met het gebouw waarin ze zijn gehuisvest. In mijn dagelijkse bezigheden is dit juist iets waar ik gebruik van maak. Mijn klanten ervaren dit ook. Waarom anders willen ze juist tijd vrijmaken om aan de hand van ‘brown paper’ sessies en collages invulling te geven aan hun eigen identiteit als organisatie en deze daarna vast te leggen als ‘moodboard’ en referentieboekjes? Waarom anders ook delen ze graag hun businessplan en wijzen daarin aan wat zo wezenlijk is voor hun organisatie en waarom ze dit graag tot uitdrukking willen brengen in hun huisvesting?

Bouwen is emotie, slopen ook. Ik hoorde wel eens van mensen waarvan het woonhuis was gesloopt en die daar veel moeite mee hadden. Dit laatste is me tot heden bespaard gebleven, maar het verlies van Bouwkunde geeft een soortgelijke emotie. Dagelijks rijd ik op weg naar mijn werk over de Schoemakerstraat en telkens is de sloop weer verder gevorderd. Telkens doe ik mijn best om weer even goed te kijken hoeveel er nog van je overeind staat.

Tijdens mijn wekelijkse loopje over de zaterdagmarkt kwam ik mijn oud docent Nanning Tomberg tegen. Natuurlijk moesten we praten en natuurlijk ging dat over Bouwkunde. Wat ik wil delen is dat Nannings droom om zijn oud studenten na zijn pensioen te bezoeken en ze dan nog een van hun oude werkstukken te overhandigen in rook is opgegaan. En met hem de dromen van evenzoveel docenten.

Eerlijk is eerlijk: het was een mooie brand. Als je iets doet, doe het dan goed is een adagium dat ik regelmatig bezig. De dag van 13 mei had ik een zakelijke afspraak bij het naastgelegen gebouw van Rijkswaterstaat om een sitesurvey te doen voor hun nieuwbouw in Delft. Die ochtend had ik al vroeg het bericht van een vriendin ontvangen — die de brandweerberichten op internet volgt — dat er brand was. En ze belde tijdens de ochtend dat dit serieuze vormen aannam. Op weg naar Delft zag ik vanaf het Kleinpolderplein de rookpluim af en wist dat het goed fout ging. Dichter bij Delft gekomen zag ik de rode streep op de toen brandende verdieping en had een 9–11 deja vu. Ik kwam net aan toen de afrit de TU wijk in werd afgesloten. Mijn klanten van Rijkswaterstaat mochten niet meer van het terrein af, dus met de Rijksgebouwendienst uitgeweken naar de Kluyverweg waar eveneens een Rijkswaterstaat pand ligt. Na het gereed komen van onze werkzaamheden nog even wezen kijken op de Mekelweg onder het viaduct van de Kruithuisweg. Wat een vlammen. Je zag het vuur bezit nemen van een volgende verdieping. Heel indrukwekkend en in ieder geval gezorgd voor een mooie show.

Ook hier de parallel met het WTC in NY. Jullie behoorden tot de twee gebouwen waarvan ik wel eens lag te denken: hoelang willen we ze behouden en zouden ze ooit gesloopt worden. Mijn vraag is inmiddels beantwoord.

#a:1:{s:4:"text";s:2:"58";}
Naam: Werner Schoeman
Band met Bouwkunde: a:1:{s:4:"text";s:7:"Alumnus";}
Periode: a:1:{s:4:"text";s:11:"1984 - 1991";}
Huidig werk: a:1:{s:8:"textarea";s:48:"Laanbroek Schoeman adviseurs, directeur eigenaar";}